น้ำตาลเทียม

น้ำตาลเทียม (Synthetic Sweeteners)

ปิ๊ง! จากการชิม
น้ำตาลเทียมก็คือสารที่ให้รสหวาน แต่ไม่ได้มาจากน้ำตาลใด ๆ การค้นพบน้ำตาลเทียมมีกันหลายคน และมาจากหลายชนิดของสารเคมี ล้วนแต่พบโดยบังเอิญทั้งสิ้น ดังนี้

ค่ำคืนหนึ่งในปี ค.ศ. 1879 นายคอนสแสตนติน ฟาห์ลเบอร์ก (Constantine Fahlberg) เสร็จจากการทดลองในห้องปฏิบัติการ ก็หยิบขนมปังขึ้นมากิน เขารู้สึกว่าขนมปังนี้หวานผิดปกติ เขาคิดทันทีว่า มือของเขาจะต้องติดสาร ตัวใดตัวหนึ่งมาจากห้องทดลองแน่นอน เขาจึงกลับไปที่ห้องทดลองอีกครั้ง ลงมือชิมสารต่าง ๆ ทีละตัว จนพบว่า “แชกคาริน” (saccharin) นั้นเอง ที่เป็นสารให้ความหวานมากกว่าน้ำตาลถึง 300-500 เท่าทีเดียว เขาจดสิทธิบัตรทันทีโดยได้จดทะเบียนสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1885

ในปี ค.ศ. 1937 นายไมเคิล สเวดา (Michael Sveda) เป็นอีกคนหนึ่งที่ค้นพบน้ำตามเทียมโดยบังเอิญ จากการลิ้มรสหวานจาก ปลายมวนบุหรี่ของเขา เขากลับไปค้นหาสารที่ติดมือจากห้องทดลองเช่นกัน และพบสารชนิดหนึ่ง เขาจึงให้ชื่อน้ำตาลเทียมของเขาว่า “ไซคลาเมต” (cyclamate) ให้ความหวานมากกว่าน้ำตาล 30 เท่า

ในปี ค.ศ. 1970 มีการวิจัยพบว่า ทั้งแซกคารินและไซคลาเมตเป็นสารอันตราย ที่ก่อให้เกิดมะเร็งในหนูทดลอง

ในปี ค.ศ. 1965 นายเจมส์ สแกตเตอร์ (James Schlatter) นักเคมีได้ค้นพบ น้ำตาลเทียมโดยบังเอิญอีกเช่นกัน เกิดจากการที่เขาเลียนิ้วมือเพื่อหยิบ กระดาษจากปึกออกมา ปรากฏว่านิ้วมือของเขาหวาน เขาจึงไปค้นหาที่มาของ ความหวานบนนิ้วมือ ได้ค้นพบน้ำตาลเทียมอีกชนิดหนึ่งที่เขาให้ชื่อว่า “แอสพาร์เทม” (aspartame)