รถเข็นในซูเปอร์มาร์เกต (Shopping Cart)
![]() |
ปิ๊ง ! เพราะอยากให้ลูกค้าสะดวก
นายซิลแวน โกลด์แมน (Sylvan Goldman ) เจ้าของร้านของชำแห่งหนึ่ง
ในเมืองโอกลาโฮมา ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาดูลูกค้าในร้อนที่ต้อง
หอบหิ้วตะกร้า ถุงข้าวของ อย่างทุลักทุเล และพะรุงพะรังด้วยความไม่สบายใจ
เขาครุ่นคิดหาวิธีช่วยลูกค้าให้จับจ่ายของได้แบบง่ายและสะดวก
เขาคิดว่าไม่มีอะไรดีไปกว่ารถเข็น เขาจึงนำรถเข็นวางไว้ตรงทางเข้าร้าน
หวังว่าลูกค้าคงชอบใจและนำรถเข็นไปใช้
แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวังอย่างแรง ไม่มีลูกค้าสักคนเดียวที่เข็นรถเข็นเข้าไป ช่วยในการใส่ข้าวของของตน ลูกค้ายังคงหิ้วตะกร้าหอบถุงพะรุงพะรังเช่นเดิม เขาคิดว่า ลูกค้าคงรู้สึกว่าการเข็นรถใส่ข้าวของเป็นการดูถูกความแข็งแรง ของลูกค้ากระมัง แต่เขาก็ยังมั่นใจอยู่ดีว่า ขอให้ลูกค้าลองใช้สักครั้ง ลูกค้าก็จะต้องชอบใจแน่ ๆ
![]() |
ในที่สุดเขาจึงต้องใช้อุบายจ้างคนมาเข็นรถ ทำทีจับจ่ายใส่ข้าวของทุกวัน ในที่สุดพฤติกรรมเอาอย่างก็เกิดขึ้น ลูกค้าตัวจริงจึงลองใช้บริการรถเข็นดูบ้าง และแล้วลูกค้าก็ชอบใจ ใช้รถเข็นแต่นั้นมา รถเข็นจึงกลายเป็นของคู่กับ ซูเปอร์มาร์เกตไปทั่วโลกนับแต่วันนั้นจนถึงวันนี้


