จอ LCD (Liquid Crystal Display)
 |
ปิ๊ง ! จากสารเหลวที่ตกผลึก
ใน ปี ค.ศ. 1888 นายฟรายด์ริช ไรนิตเซอร์ (Friedrich Reintzer)
เป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวออสเตรีย ขณะที่เขาศึกษาสารไขมัน
จากพืชชั่วข้ามคืนเท่านั้น เขาพบสารชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้าย
โคเลสเตอเรล อยู่ในสภาวะละลายเป็นของเหลวในภาวะที่มีความร้อน
พอเย็นตัวลง ก็กลายเป็นสารสีขุ่น และเมื่อเย็นลงอีกก็กลายเป็นสีใส
พอเย็นตังถึงจุดหนึ่ง กลับเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินและตกผลึก ซึ่งเป็นผลึกเหลว
นำมาใช้สร้างจอแอลซีดี หน้าปัดนาฬิกาข้อมือแบบดิจิตอล
หน้าจอเครื่องคิดเลข หน้าจอเครื่องแฟกซ์ จอคอมพิวเตอร์
จอทีวีที่ติดตั้งในรถยนต์ หน้าจอโทรศัพท์มือถือ และแม้แต่ จอทีวีขนาดใหญ่
ตัวจอเหล่านี้มีคุณสมบัติในการทำงานที่อาศัยการเบี่ยงเบน ของเสียง
สามารถปรับหรือขยับให้แสงเข้าหน้าปัดหน้าจอได้มากน้อย ตามที่ต้องการ
 |
ผู้ที่นำการค้นพบผลึกเหลวมาพัฒนาขยายผลก็คือ นายจอร์จ ฮีลเมียร์ (George Heilmeier) ในปี ค.ศ. 1963 เริ่มใช้กับหน้าปัดนาฬิกาเป็นครั้งแรก ต่อมาในปี ค.ศ. 1969 นายเจมส์ เฟอร์กาสัน (James Fergason) ได้นำหน้าปัดแอลซีดี มาพัฒนาให้ทันสมัยยิ่งขึ้น และขยายผลในการใช้สู่จอต่าง ๆ ใช้กันอย่าง แพร่หลายทั่วโลกในทุกวันนี้