พลาสเตอร์ยา

พลาสเตอร์ยา (Band - aid)

ปิ๊ง ! เพราะเมียถูกมีดบาดบ่อย
นายเอิร์ลและนางโจเซฟิน ดิกสัน (Earle and Josephine  Dickson) แต่งงานกันในปี  ค.ศ. 1920 เป็นสามีและภรรยาคู่ใหม่อาศัยในเมือง นิว บรันสวิก  รัฐนิวเจอร์ซี  ประเทศสหรัฐอเมริกา สามีทำงานอยู่ที่ บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน  ภรรยาเป็นแม่บ้าน 

ด้วยความเป็นแม่บ้านมือใหม่ไม่ชำนาญการครัว โจเซฟินจึงถูกน้ำร้อนลวก  มีดบาด  ตะปูตำ  อยู่เป็นประจำ  เอิร์ลต้องคอยทำแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ภรรยาอยู่บ่อย ๆ เขาจึงเกิดความคิดทำแผลแบบประหยัดเวลาและสะดวกใช้  ด้วยการนำผ้าก็อซมาวางบนเทปกาว  เพื่อให้ทำแผลให้ภรรยาโดยเฉพาะ

ต่อมาเอิร์ลได้นำความคิดนี้ไปเสนอนายจ้าง  ในปี  ค.ศ. 1921  บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน  จึงได้ผลิตแถบพันแผลแบบมีกาวขึ้นมา  มีขนาดกว้าง 3 นิ้ว ยาว 18 นิ้ว แต่ยังไม่ติดตลาด

จนกระทั่งปี  ค.ศ. 1924  บริษัทได้ปรับปรุงสินค้า  สร้างเครื่องจักรขึ้นมา ผลิตสินค้านี้โดยเฉพาะ และให้ชื่อว่า  “ แบนด์ – เอด” (band - aid)  สินค้าก็ติดตลาดทันที  เป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำกำไรสูงสุดให้กับบริษัท

ในปี  ค.ศ. 1951  ได้มีการปรับรูปโฉมใหม่ให้กะทัดรัด  ใช้ง่าย  มีหลายขนาด  คราวนี้ก็ใช่แพร่หลายไปทั่วโลก ปัจจุบันนี้พลาสเตอร์ยาให้เลือกใช้ เลือกสะสม  เป็นของฝากกิ๊บเก๋  แม้ไม่เป็นแผลก็ปิดได้... เป็นงั้นไป